29 خطبه اى از آن حضرت ( ع ) اى مردمى كه به تنها مجتمعيد و به آراء پراكنده . سخنتان - هنگامى كه لاف دليرى مىزنيد - صخره‌هاى سخت را نرم مىكند ، در حالى كه ، كردارتان دشمنانتان را در شما به طمع مىاندازد . چون در بزم نشينيد ، دعوى رزمآورى كنيد و چون جنگ چهره نمايد ، از آن مىگريزيد . دعوت آن كس ، كه شما را فراخواند ، روى پيروزى نبيند و آنكه براى راحت شما خويشتن را به تعب افكند ، هرگز به راحت و آرامش نرسد . مشتى اباطيل را بهانه مىكنيد تا در كار تعلل ورزيد . همانند وامدارى كه پيوسته اداى دين خويش به تأخير اندازد . ذليل سركوفته ، از خود دفع ستم نتواند كرد ، كه حق جز در سايهء كوشش فراچنگ نيايد . اگر خانهء شما را بستانند ، كدام خانه را از دشمن حمايت خواهيد كرد و بعد از من با كدام امام با دشمن پيكار مىكنيد به خدا سوگند ، فريب خورده كسى است كه شما او را به وعدهء دروغ بفريبيد . هر كه پندارد كه به نيروى شما پيروز مىشود ، همانند كسى است كه آن تير از تيرهاى قمار نصيب او شود كه سودش از همه كمتر است و هر كه شما را چون تير به سوى دشمن افكند ، تير شكسته بىپيكان را در كمان رانده . به خدا سوگند ، به جايى رسيده‌ام كه ديگر سخن شما باور نمىكنم و به يارى شما اميد نمىبندم و دشمن را به شما بيم نمىدهم . شما را چه مىشود داروى درد شما كدام است علاج شما چگونه است . دشمنان شما نيز مردمى همانند شمايند . آيا هرچه گفتيد ، همه از روى نادانى بود يا از سر غفلت و ناپرهيزگارى يا در چيزى كه حق شما نبود طمع ورزيده بوديد 30 سخنى از آن حضرت ( ع ) در بارهء كشته شدن عثمان اگر به كشتن او فرمان مىدادم ، قاتل او مىبودم . و اگر ديگران را از كشتنش منع مىكردم چنان بود كه به ياريش برخاسته‌ام . اما كسى كه ياريش كرده نمىتواند